7 tips

Of 11 of 5, als het maar een oneven getal is. Tips, manieren om, handigheidjes, weetjes, die schijnen het allemaal goed te doen in blogs. Als je een blog wilt schrijven, dan worden tips toch wel aangeraden door de kenners, c.q. andere blogschrijvers.

Bij mij werkt het niet, tips. Niet dat ik ze niet handig vind hoor, juist wel, hartstikke handig, ik ben gek op tips. In 7 punten heb je meteen de kern van het onderwerp te pakken. Lekker concreet, compact en toepasbaar. Hét antwoord op al je vragen over dit onderwerp. Zo simpel kan het zijn. Lijkt het.
Als het onderwerp op dat moment niet actueel voor me is – wat meestal het geval is – maak ik er een bookmark van voor als ik de tips een keer nodig heb. Dan kan ik ze makkelijk opzoeken. Niet dus, dat laatste doe ik niet, want als ik ze een keer echt nodig heb, ben ik alweer vergeten dat ik ze gemarkeerd had. Dus wordt het gewoon zoeken op internet. En als ik die 7 tips of 11 manieren dan toevallig tegenkom, blijkt dat ze eigenlijk veel te oppervlakkig zijn, je hebt op dat moment gewoon meer gedetailleerde informatie nodig. Of wat er in die tips staat, ja, hèhè, dat is volkomen achterhaald.

Dus wat heb je eigenlijk aan die 9 tips?? Het enige wat die je zeggen, is dat de schrijver van het blog iets van het onderwerp af weet. Daarvoor hoef je ze niet te bookmarken en al helemaal niet te printen. En eigenlijk, nu ik er zo over nadenk, hoef je ze ook niet eens te lezen. Dus mijn lijstje met tips voor bloggers is superkort:

[kop] De ultieme tip voor elke blogger.

  1. Schrijf geen blog met tips. Schrijf een blog met een leuk verhaal, een pittige column, een gedicht of voor mijn part een lied, maar geen tips.

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor 7 tips

valsspelen

Als ik mensen vertel over ghostbloggen, krijg ik regelmatig de vraag: ghostbloggen, is dat niet een beetje valsspelen? Een persoonlijk blog hoor je toch zelf te schrijven?

Tja, ik weet het niet hoor.
Moet een regisseur ook zelf achter de camera gaan staan om te kunnen zeggen dat hij de film gemaakt heeft, of mag hij een specialist inhuren voor het camerawerk? Iemand die alles uit de camera weet te halen wat erin zit? Die ermee opstaat en ermee naar bed gaat en alle mogelijkheden ervan kent?

Moet een chefkok elk bord zelf opgemaakt hebben om een Michelinster te mogen ontvangen? Zelf elk kwarteleitje gekookt en elke kreeft ingekocht? Of laat hij de patissier en sommelier hun eigen vak uitoefenen om samen die ster te verdienen?

Als ghostwriter breng ik de boodschap van de klant over. Alleen doe ik het beter dan dat hij of zij het zelf kan doen. Niet alleen schrijf ik beter – dat is tenslotte mijn vak – maar in z’n eentje heeft de klant niet de afstand die ik automatisch wel heb. En de frisse blik die ik meebreng kan zij voor zichzelf gewoonweg niet creëren.
De klant is de inhoudelijke specialist, wat als gevaar met zich meebrengt dat haar stokpaardjes, ergernissen, jargon of gedetailleerde verhalen tot drammerige, belerende, onbegrijpelijke of ronduit saaie artikelen leiden. De ghostblogger maakt hier korte metten mee en gebruikt de ingrediënten van de specialist als input voor levendige verhalen die de lezer wél boeien.

Tja, is dat dan valsspelen? Een ghostwriter schrijft eigenlijk duidelijker en boeiender op wat de klant wil zeggen, beter dan dat hij of zij het zelf kan.
Dat is geen valsspelen, dat is eerlijkspelen.

Meer weten over ghostbloggen en mijn aanbieding daarvoor?

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor valsspelen

ghostbloggen

De laatste tijd heb ik met verschillende klanten – een innovatiebureau, een trainer/coach – wat geëxperimenteerd met ghostbloggen: een blog schrijven in opdracht. Ik interviewde de klant kort en schreef vervolgens een blogje dat ik direct op zijn/haar website plaatste.

Ik vond dat ontzettend leuk om te doen. Niet alleen het interviewen en daarna snel schrijven, maar ik kwam ook veel meer over de klant als persoon te weten: waarom ze bepaalde keuzes maakte, of waar hij zich over opwond, over zijn passie of drijfveren, over haar pijnpunten of juist haar kracht.
Allemaal aspecten die hem of haar als ondernemer menselijk maken, waardoor hij voor zijn opdrachtgever gaat “leven”, een authentieke gesprekspartner wordt. Net zoals de klant in die interviews voor mij een gesprekspartner is, in een gesprek dat echt ergens over gaat.

De klanten vonden het ook leuk.
Soms kwam er een stokpaardje aan de orde. Ik stelde daar kritische vragen bij waardoor het onderwerp verdieping kreeg en duidelijk werd hoe en waarom de klant zich hier druk over maakte.
Soms ging het ook over een klein onderwerp waarvan we aan het begin nog niet precies wisten waar het naar toe ging, wat het “verhaal” zou worden. Tijdens het gesprek hoorde ik dingen waar ik op inhaakte en stelde ik verdiepende vragen, soms ook lastige vragen. Maar altijd kwamen we aan het eind bij de beginvraag terug en had de klant ook iets ontdekt over zichzelf.
Dat laatste maakte het voor de klant zo leuk: door mijn scherpe vragen ontdekte hij nieuwe kanten van een onderwerp dat hij al heel goed kende en dat hem na aan het hart lag. Verrijkend dus.

Ook een blog laten schrijven? Kijk dan eens naar mijn aanbieding.

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor ghostbloggen

allround specialist

Mijn website moest weer eens bijgewerkt worden, vond ik. Al doende zag ik dat ik de laatste tijd weer allerlei heel verschillende en leuke dingen gedaan heb:

– een veganistisch kookboek geredigeerd, met heel veel recepten
– een collega met een writer’s block geholpen
– de productie van een familieboek gecoördineerd en ondertussen veel geleerd over het leven van een notaris rond 1800
– een artikel geschreven over empowerment op basis van drie interviews
– een scherpe analyse gemaakt van een website van een designer en advies gegeven
– een boek geredigeerd over verandermanagement
– een direct mailing voor de Belgische markt gemaakt
– blogs geschreven over het ontwikkelen van persoonlijke leiderschap met paarden
– drie folders gemaakt waarmee mijn broer zijn speciale broodjes kan promoten
– webteksten geschreven voor een gerechtsdeurwaarder
– vrijwilligers geinterviewd over hun drijfveren
– een promotiekaart gemaakt over groene schoolpleinen
– me verdiept in hondengedrag en tekst- en commercieel advies gegeven
– een website gemaakt bij een leesboek voor dove kinderen die net leren lezen
Van alles dus.

Wat is je specialisme, vragen mensen me wel eens. Tja, eigenlijk ben ik niet zo gespecialiseerd, denk ik dan. Het zit ‘m in ieder geval niet in de inhoud of de uitvoering; ik maak van alles, over van alles, voor allerlei klanten. Daarin ben ik allround.
Het zit ‘m wel in de teksten: die zijn altijd helder, compact en concreet. Daar ben ik specialist in.
Dus ik ben een allround specialist. Hoe kan dat nou?
Ik weet het ook niet. Dus … vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan 😉

P.S.
Dat laatste is voplgens mij een oude reklameslogan, maar ik weet niet waar hij vandaan komt. Wie weet het wel?

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor allround specialist

zelfstandige zonder personeel

Ik ben een zzp’er, een zelfstandige zonder personeel. Heerlijk, zonder personeel, laat het ook alsjeblieft zo blijven. “Ik wens je veel personeel”, is een – ik dacht Joods – gezegde, en dat is niet aardig bedoeld.

Toch vind ik het niet leuk klinken: zonder personeel. Alsof je pas meetelt als je wél personeel hebt. In sommige (politieke) kringen is dat ook zo, dan tel je pas als ondernemer als je medewerkers hebt, en liefst ook nog leaseauto’s en een bedrijfspand.
Terwijl voor mij het “ondernemer zijn” veel meer zit in je opstelling: je hebt een specialiteit, je netwerkt, je bent professioneel, werft opdrachten, werkt samen, profileert jezelf, leert bij, beveelt anderen aan en wenst ze het beste toe. Geen personeel dus.

Het zelfstandige van de zzp’er daarentegen spreekt mij zeer aan. De dingen doen die bij jou passen, waar jij je ei in kwijt kunt, eigen strategie bepalen, eigen werk kiezen en je ontwikkelen als mens en in je vak. Helemaal zelf.

Dus als mensen vragen wat ik doe, zeg ik altijd dat ik zelfstandig tekstschrijver ben, ik geniet van mijn onafhankelijkheid en van wat mijn werk voor mijn klanten betekent.
Ik ben gewoon een zmp’er: een zelfstandige met plezier.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor zelfstandige zonder personeel

zelfstandige (2)

Dat vergat ik nog: als zzp’er – liever zmp’er – kun je ook je eigen tijd indelen. Dat is een luxe die menig goedbetaalde werknemer niet heeft.

Dus ging ik vanmorgen een rondje hardlopen in het bos. Het was stil, af toe dwarrelde er een blaadje, de bomen beginnen te verkleuren. Frisse lucht. Heerlijk, herfst. En dat ik dan op een donderdagochtend in het bos loop. Genieten dus.

En nu zit ik in het zonnetje op mijn kantoor te werken. Raam open, ook al is het maar 12 graden. Ik zei het al: genieten.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor zelfstandige (2)

mooipraat

Ik kwam met de sprinter uit Tilburg. De stoptrein dus, maar de NS heeft daar ooit een andere naam voor bedacht: sprinter. Ik vind de naam een beetje lachwekkend, wat zeg ik, ik vind hem belachelijk.

Vanuit marketingoogpunt is het slim verzonnen. De NS legt de associatie met de positieve kenmerken: het is een trein die steeds korte snelle stukjes rijdt, perfect bedacht. Je denkt aan sportiviteit, kracht, het is een mooi woord, en het was nog niet in gebruik. Het klopt ook helemaal: snel, korte stukjes en dan stoppen. Allemaal goed.

Toch wil sprinter er niet echt in bij mij, het wringt. Dat gebeurt wel vaker als marketeers mooiere woorden proberen te bedenken voor iets gewoons. Denk aan de interieurverzorgster voor werkster of amoveren voor slopen. Met originele details is mooipraat voor ouwe meuk. Mooipraat is niet duidelijk, het is bedacht mooier dan het is, en daardoor wordt het belachelijk, een vlag op een modderschuit.

De belangrijkste associatie die ik bij het woord sprinten heb, zijn niet de korte stukjes, maar de explosieve snelheid. Dat klopt ook, de sprinter rijdt heel snel. Maar daarnaast stopt-ie ook zo vaak, dat het stilstaan toch een belangrijker onderdeel is van de reistijd – en niet te vergeten van de reiservaring – dan de explosieve snelheid. Daar helpt geen mooipraterij aan. Voor mij blijft het de stoptrein.

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor mooipraat

mmm … ananas met boeren

De zomervakantie bracht mij op de mooiste plekjes van Nederland, en op de gezelligste terrasjes. Helemaal losgefietst van huis en werk.

Maar af en toe was ik toch weer die tekstschrijver die haar vak niet thuis kan laten en grappige taalfouten signaleert. Zoals deze ananas met boeren ijs en slagroom. Het paste niet, dat snap ik wel, en ik begrijp ook wel dat het boerenijs moet zijn, maar toch …
Overigens ben ik ook wel benieuwd naar de ‘coupe aardbeien …’, lijkt me een heel spannend kapsel.

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor mmm … ananas met boeren

Onverbiddelijk

Onderweg naar kantoor zag ik iemand een heg snoeien. Nou ja, heg, het was een stukje ligusterheg van hooguit een meter breed langs een parkeerplaats. Ooit had er een heg van een meter of twintig gestaan, op de 14 meter links en 5 meter rechts van het hegje stond nu een randje klimop.
Het overgebleven heggetje stond er verlaten en willekeurig bij. Het had geen functie, het was niet mooi, het paste nergens bij, het had gewoon niks.
De tuinman snoeide het armetierige heggetje aan alle kanten zorgvuldig recht. Met de hand! Met liefde, heel netjes. Hij zag niet dat het heggetje heel zielig was en daardoor het parkeerterrein ook sneu maakte.

In teksten heb je dit soms ook: je hebt een prachtige kop verzonnen, maar het artikel dat erop volgt is zich tijdens het schrijven een andere kant op gaan ontwikkelen. Of je bedacht een sterke structuur met prikkelende tussenkopjes, en gaandeweg blijkt de inhoud niet vloeiend in die structuur te passen. Je gaat schuiven, knippen en plakken om het maar te laten passen, maar het wordt niet beter. Maar ja, die kop is zo mooi, die is klaar, dus die ga je niet veranderen, je komt niet eens op het idee. Of de structuur is goed, daar wordt niet meer aan gesleuteld.
Je kunt de tekst een dag laten liggen, soms heb je dan ineens dé ingeving. Maar als je die tijd niet hebt – of de ingeving komt niet – dan zit er uiteindelijk maar één ding op: weg met de prachtige kop, loslaten die sterke structuur. En dan met een frisse blik gaan kijken wat je hebt en hoe je daar een lekker lopend en vlot lezend geheel van maakt.

Net als met het heggetje: rigoureus snoeien en bekijken wat je dan kunt maken: een strakke klimoprand, kan er een boom in, of meerdere bomen. Metsel je een muurtje of maak je een hekje. Kortom, door iets weg te halen, krijg je een hele nieuwe uitgangssituatie die weer oneindig veel mogelijkheden biedt. Maar dat moet je wel zien. En je moet het durven, koelbloedig zijn en onverbiddelijk.

Elke tekstschrijver kent dit fenomeen, kill your darlings heet het. En we doen het allemaal: wij zijn allemaal koelbloedig en onverbiddelijk.

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor Onverbiddelijk

slechte teksten

Komkommernieuws: je mag de NOS op de vingers tikken als je een taalfout hoort op het journaal of elders in een uitzending. Ze hebben daar zelfs een aparte medewerker voor, die heet – jawel – Jan Taal. Mail naar tikfout@nos.nl als je de nieuwslezer hoort zeggen dat “het aantal eensgezinswoningen is …” of dat “de gemeente op haar vingers getikt is …”.
Nou zijn dit natuurlijk gewoon taalfouten, dus waarom het e-mailadres dan “tikfout” heet is me een raadsel. Een vorm van eufemisme misschien? Maar goed, dit terzijde.

Vanmorgen zat ik dus extra goed op te letten bij het journaal. Het ging over een grote brand in een gemeentehuis dat was gevestigd in een monumentaal pand.
Twee auto’s waren op het monumentale pand ingereden, het monumentale pand was uit 1929, en het monumentale pand moest als verloren beschouwd worden. Zo kwam de term monumentaal pand nog een keer of wat langs.
Was het nieuws zo ‘hot’ dat er geen tijd was geweest om over andere termen na te denken? Historisch gebouw, bijzonder ontwerp, imposant bouwwerk, monument, kenmerkend, statig, gezichtsbepalend? Of was de echte redacteur met vakantie en de vervanger nog niet zo wakker? Zulke dingen vraag ik me dan af. Ik denk dan dat redacteur bij Het Journaal zo ongeveer het hoogste is wat je kunt zijn als redacteur, maar misschien zit er gewoon een neefje van iemand in te vallen die maar wat bijelkaar brabbelt.

Ook de verslaggever ter plaatse blonk niet uit in sterke taal. “De medewerkers kunnen vandaag niet gaan werken,” meldde hij live in de uitzending. Achter hem loeide de vlammenzee. “Er zal gekeken worden of ze ergens anders kunnen werken als dat nog nodig is, want dit pand moet als verloren beschouwd worden.” Ik weet niet wat u ervan vindt, maar van mij had deze verslaggever best in zijn bed mogen blijven liggen.
“De medewerkers kunnen vandaag niet gaan werken … ” – dat lijkt me wel duidelijk,  overbodige informatie dus.
“… of ze ergens anders kunnen werken als dat nog nodig is.” Als dat nog nodig is?? Hoezo? Zullen er nu geen paspoorten meer worden aangevraagd, begrotingen worden geschreven of raadsvergaderingen worden gehouden? Vreemd.
“… want dit pand moet als verloren beschouwd worden.” Want dit pand… ? Hoezo want? De logica ontbreekt.

Taalfouten? Nee, dat niet, en ook geen tikfouten. Eens even kijken of de NOS hier ook een mailadres voor heeft, slechteteksten@nos.nl misschien??

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties staat uit voor slechte teksten